Jen,
Bu akşam saat 24.00’te Quidditch sahasına gel.Bir sürprizim var
O.W
Jennifer yazıyı tekrar tekrar okudu.Yüzüne nedenini bile bilmediği bir tebessüm yerleşirken mektubu okumaya çalışan diğer arkadaşlarını hatırlayarak hızla kağıdı ikiye ayırdı.Sonrada dörde,sonrada sekize.
-“Aaaa “ diye isyan eden Parvati,
-“Ya amaaa !” diye söylenen Lavender’la beraber, sinirle onu süzen Ron ve Seamus’ta olaya dahil oldu.Hiç birşeyden habersiz Neville
-“Eee kimden ?”diye sorunca Jennifer hızla ayağa fırladı ve
-“Ödev yapmam lazım.Kütüphanedeyim !”dedi ve arkasına bile bakmadan hızla Büyük Salonun kapısına doğru ilerlemeye başladı.
Masmavi, gökyüzü gibi gözler ise Gryffindor masasını tarıyordu hızla ama aradığını bulamamıştı.
……………….
-“Offf !”dedi Jennife başını Biçim değiştirme kitabından kaldırarak.Gözleri saatlerdir kitabı tarıyordu ama Jennifer okuduğu konunun bile ne olduğundan habersizdi.Aksi taktirde onun Animagus’lar bölümü olduğunu bilir, hatta dahada ilgiyle okurdu.
Gözleri kütüphanenin sıralı masalarından yukarıya kalkarken pencereye takıldı.Bu gece, saat 12 ‘de olacağı yer buradanda gözüküyordu.Pırıl pırıl bir yeşil saha ile Oliver’ın anlattığı çemberlerde oradaydı işte.Her iki taraftada üçer tane çember.
-“Ahh”diye düşündü.Neler oluyordu ona ?
Emily olsa kesin ona birşeyler söylerdi! En azından akıl verirdi ! Onun böyle sızlanmasına izin vermezdi ! Diğer yönden, Oliver onun abisiydi ?! Niye bu konuda kafa yoruyordu ki ? Onu hep abisi olarak görmüş ve görüyordu ! Bu kadar aldırmamalıydı buna…muhtemelen Oliver’da onu kardeşi olarak görüyordu.
-“İyimisin ?”dedi arkadan bir ses.
Jennifer hızla başını çevirirken, onun oturduğu masanın bir kaç masa ilerisindeki bir masaya çökmüş, önündeki bir kitap yığınıyla uğraşan, gri renkli gözlerle karşılaştı.O gözlerdeki derinliği fark bile etmeyerek,
-“Evet”dedi aldırmadan.Önündeki kitabı tekrar dibine çekerken
-“Dalgın gözüküyordun da…o yüzden sordum.”
-“Ah, saol Malfoy.İyiyim”dedi Jennifer ve başını kaldırıp duvardaki saate bakarak
-“Gitsem iyi olur.Sonra görüşürüz” dedi ayağa fırlayarak.Kesinlikle hiç bir cevap almayı beklemiyordu.Yada belki bir tersleme –“İnşallah görüşmeyiz “ gibi birşey…
Kitabı kolunun altına tıkarken –dalgınlıkla kütüphaneye yerleştirmeyi unutmuştu-
Kapıya doğru ilerledi.Tam kapıyı kendi ardından çekerken, içeriden kısık bir ses
-“Görüşürüz” diye mırıldandı.Ama Jennifer bundan habersiz diğer dersine doğru ilerlemeye koyuldu.
……………….
Bir Önceki Sayfa
Loading ...