1. Bölüm Karanlığın Çöküşü

Privet Drive dört numaranın ardında, hemen çitlerin üstünde, bir kedi öylece duruyordu.Onu gören birisi, -gerçi bu karanlıkta görünmesi imkansız gibiydi- onun bir heykel olduğunu sanabilirdi.
Kedinin üstünde alışıla gelmiş çizgiler, bazı yerlerde küçük benekler bulunuyordu.
Yüzünde ise, gözünün çevresinde pek doğal olmayan çizgicikler bulunuyordu.Çizgiler kare biçiminde geliyor ve tekir kedinin göz çevresini sarıyordu.
Kedi, az ileride bir arabanın kapısının kapanış sesini, yada üstünden süzülen iki baykuşu görünce bile titremedi ve heykel gibi durmaya devam etti.Sanki bu tür şeylere alışık gibiydi.
Gözlerinde, kimsenin anlayamayacağı bir hüzün dururken,hiç kıpırdaman öylece durdu,taki gece yarısına kadar.
Köşenin başında aniden yaşlı bir adam belirince hızla başını o tarafa döndürdü ve gözlerini kısıp adamı izlemeye koyuldu.

Uzun boylu ve inceydi.Üstünde gece mavisi peleriniyle ve ona uygun şapkası, rüzgardan hafifçe savrularak ilerlerken, ay ışığıda upuzun gümüşü saçlarını ve sakalını ışıldatıyordu.Onlar da neredeyse ay kadar parlaktı.Açık mavi gözleri ise, kemerli burnunun ardında hafifçe parıldıyordu.Yaşlı yüz hatları, aldığı kötü haber yüzünden kasılmış, sanki kendini sakinleştirmek istercesine kasılı duruyordu.
Albus Dumbledore, bir süre ilerledikten sonra olduğu yerde duruverdi.Yaşlı, kırışık elini gece mavisi cüppesinin içine daldırıp birşeyleri aramaya koyuldu.
Belliki aradığı şeyi bulamıyordu çünkü boyuna karıştırmaya devam ediyordu.Sıkıntıyla başını hafifçe çevirdiğinde ise, izlendiğinin farkına vardı.
Başını tekrar, az evvel çevirdiği yöne döndürdü ve bir an sonra gözleri, onu soluksuz izleyen kedinin gözlerine takıldı.Nedense kediyi görünce hafifçe keyiflenmiş, kasılmış yüz hatlarında yumuşama olmuştu.Kıkırdayarak
-“Bilmeliydim bunu “ diye mırıldandı.
En sonunda aradığı şeyi iç cebinde bulunca, onu havaya kaldırdı ve gümüşü bir alet ay ışığında parlarken, Dumbledore aletin kalkık pedalına dokundu.Ayni hızla tam karşısında duran sokak lambasının ışığı ortadan kaybolurken bir saniye sonrada diğer lambalar onu izlediler.
Ortalığa bir karanlık çökerken, onaylayarak başını salladı ve sokağın herhangi bir yerden görülmesini engellemiş olarak kediye doğru ilerlemeye koyuldu.

Kedi onu kesintisiz bir dikkatle süzerken,hiç birşey söylemeden hızla onun yanına ilerledi ve kedinin yanına, çite çöktü.
Bir süre hiç konuşmadı.Kedi ise ona bakmayı bırakmış tam karşısındaki , bahçenin ardındaki kapıya bakmaya başlamıştı.
Bir süre sonra Dumbledore
-“Seni burada görmek ne güzel,Minerva” dedi.

Başını tekir kediye döndürdüğünde ise kedi gitmiş, onun yerine ayni kedinin yüzündeki çizgilerin bulunduğu şekilde , köşeli gözlük takan yaşlı bir cadıya gülümserken bulmuştu kendini.Kadında gümüşi, yeşil bir pelerin takıyordu.başında ise ucu ince ve uzun, gerçek bir cadı şapkası bulunuyordu.
Siyah saçları, sımsıkı bir şekilde toplanmış ve şapkanın ardına saklanmıştı.
Kadın, üzgün ve şaşkın bakışlarını yaşlı adama çevirirken
-“Ben olduğumu nasıl anladın ? “diye sordu merakla.
-“Sevgili Minerva, bir kedinin böyle kaskatı oturduğunu hiç görmemiştim”

Kadında aksi bir tavırla
-“Bütüngün sende bu tuğlanın üstünde otursaydın sende kaskatı kesilirdin ! “dedi hafifçe parlayarak.
Dumbledore, kaşlarını kaldırarak
-“Bütün gün mü ? Ben gelirken bir düzine kutlamaya rastladım.Hiç birine katılmadın mı ? “ diye sordu.
Kadında sabırsızca

(devam )
-“Ah, evet kutluyorlar.”dedi.Öfkeyle burnunu çekerek, aniden tekrar gerçeklerle yüzleşince yüzüne bir hüzün ifadesi yerleştirerek
-“Ama sadece tek bir olaya bakıyorlar.”derin bir nefes aldı ve
-“James ve Lily ,-“dedi fakat devamını getiremedi.
Başını aşşağıya eğerken, Dumbledore’da bir anda hüzünlenmiş gibi elini kadının sırtına attı ve hafifçe sıvazlayarak
-“Biliyorum “ dedi.Az evvelki neşeli, keyifli sesinden eser kalmamış, sesi kısık ve hüzünlü çıkmıştı.

Sayfa Çevir: 1 2 3