1. Bölüm: Son Kez Privet Drive

Son Kez Privet Drive
Bu yaz yine aynı kuraklıkta ve sıcaklıkta geçiyordu. Fakat bu onu, Privet Drive 4 Numara’da camın önüne oturmuş dağınık saçlı genç adamı, pek ilgilendirmiyordu. Her zaman ki gibi İhtiyaç Odası’ndan almış olduğu kitapları, Dumbledore’un Ordusu’nda kullanabilecekleri büyüleri tespit ettikleri kitaplar, masaya sermiş ve sıra ile büyülerin teorilerine çalışıyordu. Harry, okuldan döndükten sonra geçen sürede, iki ay, sürekli büyülerin teorilerine çalışmış, çoğunu da ezberlemişti.

Bazense masaya oturmasına rağmen hiç çalışamıyor, başına gelen tüm olaylara dalıp gidiyordu. Sirius’un ölümünü daha yeni atlatmışken en büyük koruyucusu Albus Dumbledore’u da kaybetmişti. Hem de bir hiç uğruna, emellerine ulaşamadan …

Yine o günlerden birind; Hedwig kafesinde uyuklarken, Harry dalgınlığını bir ateş parlamasıyla üstünden attı. Bir kâğıt süzüldü havada ve Harry arayıcılığın çevikliği ile daha yere değmeden yakaladı. Aynı anda başka bir parlama ile (bu sefer mavi renkli) başka bir kâğıt belirdi, onu da aldıktan sonra Camda 3 tane baykuş belirdi. Hepsi küçücük baykuşlardı, 3’ünden de kâğıtları alınca geldikleri gibi camdan çıktılar. 5 kağıdı açarak masaya koydu.

Hermione’nin inci gibi yazısını tanıdı, “Hemen” yazıyordu. Hagrid’in kargacık burgacık yazısını da tanıdı “Seni” yazıyordu. Diğerlerini tanıyamadı ama şunlar yazıyordu; “Geleceğiz”, “Toplan” ve “Götüreceğiz”. Harry yazanları idrak eder etmez, etrafta olan eşyalarını sırt çantasına attı ve süpürgesini, zaten toplu olan sandığının yanına koydu. Kitapları da sırt çantasına doldurduktan sonra, şamatada uyanan Hedwig‘ i eline aldı ve eşyaları ile aşağıya indirirken Vernon Enişte’nin Harry’ e seslenirken kullandığı klasik böğürmesi duyuldu.

“Çocuk!” . Harry hemen ‘Geldiler’ diye düşündü ve kalbi yerinden çıkacak gibi oldu.Bir koşuda aşağıya indi. Ama aşağıdaki manzara hevesini kursağında bıraktı. Aşağıda kimse yoktu ve Vernon Enişte’nin kızgın yüzü (mosmor olmuş halde), yavaş yavaş şaşkınlığa dönerken hiddetle bağırdı.

“Çocuk, sana bizim çatımız altında gariplik yapmayacaksın demedik mi? Hem bu çatırtıyla, günün bu saatinde gelen baykuşlarda neyin nesi oluyor? Herkesin garipliklerini öğrenmesini mi istiyorsun ?”

Hayal kırıklığı içerisinde cevap vermeye başlamıştı ki daha büyük bir çatırtı duyuldu ve Petunia Teyze çığlığı bastı. Harry ‘Her zaman ki tepkiler’ diye geçirdi ve bu sefer geldiklerinden emin olarak ön bahçeye koştu. Neler olduğuna bakmak için camlara doluşan komşular içeriye girmeye başlayınca üç metre önündeki hava dalgalanarak üzerine doğru gelmeye başladı ve Deli Göz Moody’nin sesi duyuldu.

“İçeri geç evlat, bu devirde dışarıda durmak tehlikeli.” Dedi ve Harry içeri girerken arkasından gelmeye başladı. Harry içeri geçti ve bekledi, herkes teker teker görünür olurken Harry de onları sayıyordu. En son giren kapıyı kapattı ve Moody onun üzerindeki Hayal Bozan Büyüsü’nü kaldırınca Hagrid dev cüssesi ile ortaya çıktı. Tam kimler var diye iyice incelerken Hermione koşup Harry’ e sarıldı, Ron’la selamlaştıktan sonra gelenlere tekrar baktı. Harry ‘i kurtarmak için gelen 15 kişilik koruma grubundakilere göz gezdirirken Bay Weasley durumu açıklamak için kızgın, bir o kadar korkmuş ve şaşırmış yüzle gelenlere bakan Vernon Enişte’nin yanına gitti. Birlikte oturma odasına geçtiler. Gelenler; Fred ve George, Charlie, Ron, Hermione, Moody, Bill, Hestia Jones, Kingsley, Tonks, Bay Weasley, Lupin, Hagrid ve Harry’ i büyük bir şaşkınlığa uğratan Mundungus’tu. Mundungus’a pis bir bakış attıktan sonra hemen sorulara başladı.

“Niye mesajları ayrı ayrı yolladınız? Ayrıca neden aniden böyle bir planı uygulamaya koydunuz? Hem niye bu kadar çok kişi geldiniz, yanı-sıra cisimlenme ile gitmeyecek miydim?” diye sorarken, Ron gülmeye başladı. Ron’un gülmesi ile herkes gülümsemeye başladı. Hermione’nin konuşması ile herkesin gülmesi kesilmeye başlamıştı.

Sayfa Çevir: 1 2